کد خبر: 11153
تعداد نظرات: بدون نظر
تاریخ انتشار: ۱۵/ آبان/ ۱۳۹۴ - ۲:۱۵

 نامه دکتر اردشیر صالح پور به سعیدآژده بعد از سالها منتشر شد….   ﺳﻼﻡ … ﺣﺎﻻ ﺍﻳﻦ ﺻﺒﺢ ﺩﻟﺘﻨﮓِ ﺟﻤﻌﻪ ﻛﺘﺎﺏ ﺗﻮ ﭘﻴﺶ ﭼﺸﻤﺎﻥ ﻣﻦ ﺍﺳﺖ ﻭ ‏« ﺑﻮﺳﻪ ﺑﻪ ﺟﻨﻮﺏ ‏» ﻣﺮﺍ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﻣﯽ ﺑﺮﺩ ﺑﻪ ﻳﺎﺩ ﻫﻤﺎﻥ ﺩﻭﺭﺍﻥ ﺟﻮﺍﻧﻲ، ﺑﻪ ﺟﻨﻮﺏ، ﺍﻫﻮﺍﺯ ﻭ ﻣﺴﺠﺪﺳﻠﻴﻤﺎﻥ ﻭ ﺍﻳﺬﻩ ﻭ ﺧﻮﺯﺳﺘﺎﻥ ﻛﻪ ﻫﻤﻪﺍﺵ ﻳﻜﻲ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻓﺮﻗﻲ ﻫﻢ ﻧﻤﻲﻛﻨﺪ ﻫﻤﻪﺍﺵ ﺧﻮﺏ ﺍﺳﺖ ؛ ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﺗﻮ “: ﺟﻬﻨﻢ ﻫﻢ ﺍﺯ ﺟﻨﻮﺏ ﻣﻲﮔﺮﻳﺰﺩ ﻭﻟﻲ ﻛﺎﺭﻭﻥ ﺟﺎﺭﻱ ﺍﺳﺖ ” ، ﺍﮔﺮ ﭼﻪ ﺣﺎﻻ ﻗﺪﺭﻱ ﻫﻢ ﺭﺍﻫﺶ ﺭﻭ ﻛﺞ ﻛﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ‏«ﺟﻨﻮﺏ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻫﻤﻪ ﻣﺎﺳﺖ ‏»ﺯﺍﺩﮔﺎﻩ ﻭ ﺧﺎﺳﺘﮕﺎﻩ ﺍﺟﺪﺍﺩ ﻭ ﻧﻴﺎﻛﺎﻥ ﺑﺎ ﺁﺑﻠﻪ ﺯﺧﻤﻬﺎﻳﺶ ﻭ ﺗﺎﻭﻟﻬﺎﻱ ﺑﻪ ﺩﺍﻍ ﻧﺸﺴﺘﻪ … ﺑﺎ ﭼﺸﻤﺎﻥ ﺧﻮﺍﺏ ﺁﻟﻮﺩ/ ﺗﻮﺭﻕ ﻛﺘﺎﺑﺖ/ ﺧﻮﺍﺏ ﭘﺮﻳﺸﺎﻧﻢ ﺭﺍ ﭘﺮﺍﻧﺪ ﭘﺮﭘﺮ ﺑﺮﮔﻬﺎﻳﺶ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻧﺪﻡ، ﻣﺮﺍ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﺑُﺮﺩ، ﻛﺸﺶ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺖ، ﺯﺑﺎﻥ ﻭ ﺣﺎﻝ ﻭ ﻫﻮﺍ ﻭ ﻋﻤﻖ ﺍﺷﺎﺭﺍﺕ ﺑﻪ ﺗﻠﻤﻴﺢ ﺳﺨﻦ ﻛﻪ ﻳﻘﻴﻨﺎً ﺍﺯ ﺳﻦ ﺗﻮ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ، ﺧﻴﻠﻲ ﺟﻮﺍﻥ ﻣﻲﻧﻤﺎﻳﻲ ﺷﺎﻳﺪ ۲۰ ﺳﺎﻝ ﻳﺎ ﺍﺯ ﻛﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭﻟﻲ ﺷﻌﺮﺕ ﺧﻴﻠﻲ ﭘﻴﺶ ﺍﺯ ﺗﻮﺳﺖ، ﺟﻠﻮﺗﺮ، ﺍﻳﻦ ﺧﺼﻴﺼﻪ ﺫﺍﺗﻲ ﺟﻨﻮﺏ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻧﺒﻮﻍ ﻧﻬﻔﺘﻪ ﺯﺍﮔﺮﺱ … ﻓﻀﺎﻱ ﺗﺎﺯﻩ ﻭ ﺯﺧﻢﻫﺎﻱ ﻗﺪﻳﻤﻲ، ﺧﻮﺍﻧﺪﻡ ﻫﻤﻪﺍﺵ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻧﺪﻡ ﮔﺎﻩ ﻛﻠﻤﺎﺕ ﻭ ﻋﺒﺎﺭﺍﺕ ﺑﻪ ﺑﻠﻮﺭ ﻣﻲﻧﺸﻴﻨﺪ ﻭ ﻣﺎﻧﺪﮔﺎﺭﻱ ﻣﻲﭘﺬﻳﺮﺩ، ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﻳﻜﺪﺳﺖ ﻭ ﮔﺎﻩ ﺩﺭ ﺳﺎﺩﮔﻲ…

Image processed by CodeCarvings Piczard ### FREE Community Edition ### on 2015-05-20 07:01:50Z | http://piczard.com | http://codecarvings.com

 نامه دکتر اردشیر صالح پور به سعیدآژده بعد از سالها منتشر شد….

 

ﺳﻼﻡ … ﺣﺎﻻ ﺍﻳﻦ ﺻﺒﺢ ﺩﻟﺘﻨﮓِ ﺟﻤﻌﻪ ﻛﺘﺎﺏ ﺗﻮ ﭘﻴﺶ ﭼﺸﻤﺎﻥ ﻣﻦ

ﺍﺳﺖ ﻭ ‏« ﺑﻮﺳﻪ ﺑﻪ ﺟﻨﻮﺏ ‏» ﻣﺮﺍ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﻣﯽ ﺑﺮﺩ ﺑﻪ ﻳﺎﺩ ﻫﻤﺎﻥ ﺩﻭﺭﺍﻥ

ﺟﻮﺍﻧﻲ، ﺑﻪ ﺟﻨﻮﺏ، ﺍﻫﻮﺍﺯ ﻭ ﻣﺴﺠﺪﺳﻠﻴﻤﺎﻥ ﻭ ﺍﻳﺬﻩ ﻭ ﺧﻮﺯﺳﺘﺎﻥ ﻛﻪ

ﻫﻤﻪﺍﺵ ﻳﻜﻲ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻓﺮﻗﻲ ﻫﻢ ﻧﻤﻲﻛﻨﺪ ﻫﻤﻪﺍﺵ ﺧﻮﺏ ﺍﺳﺖ ؛

ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﺗﻮ “: ﺟﻬﻨﻢ ﻫﻢ ﺍﺯ ﺟﻨﻮﺏ ﻣﻲﮔﺮﻳﺰﺩ ﻭﻟﻲ ﻛﺎﺭﻭﻥ ﺟﺎﺭﻱ

ﺍﺳﺖ ” ، ﺍﮔﺮ ﭼﻪ ﺣﺎﻻ ﻗﺪﺭﻱ ﻫﻢ ﺭﺍﻫﺶ ﺭﻭ ﻛﺞ ﻛﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ‏«ﺟﻨﻮﺏ

ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻫﻤﻪ ﻣﺎﺳﺖ ‏»ﺯﺍﺩﮔﺎﻩ ﻭ ﺧﺎﺳﺘﮕﺎﻩ ﺍﺟﺪﺍﺩ ﻭ ﻧﻴﺎﻛﺎﻥ ﺑﺎ ﺁﺑﻠﻪ

ﺯﺧﻤﻬﺎﻳﺶ ﻭ ﺗﺎﻭﻟﻬﺎﻱ ﺑﻪ ﺩﺍﻍ ﻧﺸﺴﺘﻪ … ﺑﺎ ﭼﺸﻤﺎﻥ ﺧﻮﺍﺏ ﺁﻟﻮﺩ/

ﺗﻮﺭﻕ ﻛﺘﺎﺑﺖ/ ﺧﻮﺍﺏ ﭘﺮﻳﺸﺎﻧﻢ ﺭﺍ ﭘﺮﺍﻧﺪ ﭘﺮﭘﺮ ﺑﺮﮔﻬﺎﻳﺶ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻧﺪﻡ، ﻣﺮﺍ

ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﺑُﺮﺩ، ﻛﺸﺶ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺖ، ﺯﺑﺎﻥ ﻭ ﺣﺎﻝ ﻭ ﻫﻮﺍ ﻭ ﻋﻤﻖ

ﺍﺷﺎﺭﺍﺕ ﺑﻪ ﺗﻠﻤﻴﺢ ﺳﺨﻦ ﻛﻪ ﻳﻘﻴﻨﺎً ﺍﺯ ﺳﻦ ﺗﻮ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ، ﺧﻴﻠﻲ

ﺟﻮﺍﻥ ﻣﻲﻧﻤﺎﻳﻲ ﺷﺎﻳﺪ ۲۰ ﺳﺎﻝ ﻳﺎ ﺍﺯ ﻛﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭﻟﻲ ﺷﻌﺮﺕ ﺧﻴﻠﻲ

ﭘﻴﺶ ﺍﺯ ﺗﻮﺳﺖ، ﺟﻠﻮﺗﺮ، ﺍﻳﻦ ﺧﺼﻴﺼﻪ ﺫﺍﺗﻲ ﺟﻨﻮﺏ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻧﺒﻮﻍ

ﻧﻬﻔﺘﻪ ﺯﺍﮔﺮﺱ … ﻓﻀﺎﻱ ﺗﺎﺯﻩ ﻭ ﺯﺧﻢﻫﺎﻱ ﻗﺪﻳﻤﻲ، ﺧﻮﺍﻧﺪﻡ ﻫﻤﻪﺍﺵ

ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻧﺪﻡ ﮔﺎﻩ ﻛﻠﻤﺎﺕ ﻭ ﻋﺒﺎﺭﺍﺕ ﺑﻪ ﺑﻠﻮﺭ ﻣﻲﻧﺸﻴﻨﺪ ﻭ ﻣﺎﻧﺪﮔﺎﺭﻱ

ﻣﻲﭘﺬﻳﺮﺩ، ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﻳﻜﺪﺳﺖ ﻭ ﮔﺎﻩ ﺩﺭ ﺳﺎﺩﮔﻲ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻪ ﺟﺎﻥ ﻫﺮ

ﺟﻨﻮﺑﻲ ﻣﻲﺯﻧﺪ، ﻭﻗﺘﻲ ﻣﻲﮔﻮﻳﻲ : ﻋﻴﻨﻜﻲ ﺯﻳﺮ ﭘﺎﻳﻢ ﺷﻜﺴﺖ/

ﭼﺸﻤﻲ ﺩﺭﻭﻧﺶ ﻧﺒﻮﺩ/ ﺍﻣﺎ ﻛﺴﻲ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ: ﭘﺎ ﺭﻭﻱ

ﭼﺸﻤﺎﻧﻢ ﮔﺬﺍﺷﺘﻲ/ ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ ﭼﺸﻢ ﻣﻬﻢ ﻧﻴﺴﺖ ﻧﮕﺎﻩ ﻭ

ﻣﻨﻈﺮ ﻣﻬﻢ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺍﺯ ﻭﺭﺍﻱ ﻋﻴﻨﻚ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻣﻲﺗﻮﺍﻥ ﺑﻪ ﺟﻬﺎﻥ

ﻧﮕﺮﻳﺴﺖ، ﭼﺸﻢ ﻧﻪ/ ﺗﻤﺎﺷﺎﻱ ﻧﮕﺎﻩ ./ ﺣﺎﻓﻈﻪﻱ ﻓﺸﺮﺩﻩ ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺟﻨﻮﺏ

ﻛﻪ ﺗﺎﺭ ﻭ ﭘﻮﺩ ﻫﻤﻪ ﻣﺎ ﻫﺴﺖ ﻭ ﮔﺎﻩ ﺟﺎﺭﻱ ﻣﻲﺷﻮﺩ ﺩﺭ ﻧﻔﺲﻫﺎ ﻭ

ﮔﺮﻳﻪﻫﺎ ﻭ ﺳﺮﻭﺩﻩﻫﺎ ﺑﺎ ﺗﻮ ﻣﻮﺍﻓﻘﻢ ‏[ ﭘﺸﺖ ﺑﺮﺝ ﺍﺯ ﺍﻳﻔﻞ ﻫﻢ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ

ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﻳﻔﻞﺗﺮ ﺍﺯ ﺩﻧﻴﺎ‏] ، ﺗﻠﻤﻴﺢ ﺷﻌﺮ ﻗﻮﻱ ﺍﺳﺖ ﻣﺜﻞ ‏« ﭼﺸﻤﺎﻥ

ﺍﻧﺒﺎﺷﺘﻪ ﻛﺮﻣﺎﻥ ‏» ﻭ ﻳﺎ ﺗﻴﺮﺯﯾﺎﺱ ﻳﻮﻧﺎﻧﻲ، ﺩﺍﻧﺎﻱ ﺑﻴﻨﺎ ﺩﻝ ﻭ ﻟﻴﻼ ﻭ

ﺍﻓﻴﻠﻴﺎ … ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺷﻌﺮﻫﺎﻳﺖ، ﻫﺮﻣﺰﻋﻠﻲﭘﻮﺭ ﻭ ﻳﺎﺭﻣﺤﻤﺪ ﺍﺳﺪﭘﻮﺭ ﻭ

ﻫﻮﺷﻨﮓ ﭼﺎﻟﻨﮕﻲ ﺑﻬﺘﺮ ﻣﻲﺗﻮﺍﻧﻨﺪ ﻧﻈﺮ ﺑﺪﻫﻨﺪ ﻭ ﺻﺤﺒﺖ ﻛﻨﻨﺪ، ﭼﻮﻥ

ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻫﻢ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺩﻭﺭﻩ ﻫﻤﻴﻦ ﺟﻮﺭﻱ ﺷﺮﻭﻉ ﻛﺮﺩﻧﺪ، ﺩﺭﺳﺖ ﺑﻪ

ﺳﻦ ﻭ ﺳﺎﻝ ﺷﻤﺎ، ﻣﺴﺠﺪﺳﻠﻴﻤﺎﻥ ﺁﻥ ﺭﻭﺯﻱ ﻛﻪ ﻋﺎﻟﻤﻲ ﺩﺍﺷﺖ. ﺑﺎ

ﻫﻤﻴﻦ ﭼﻨﺪ ﺳﺘﺎﺭﻩ/ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺗﺎﺭﻳﻚ/ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺭﻭﺷﻦ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺟﺮﻳﺎﻥ

‏« ﻣﻮﺝ ﻧﺎﺏ ‏» ﻫﻢ ﺍﺯ ﻫﻤﻴﻦ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺷﻜﻞ ﮔﺮﻓﺖ ﻭ ﺳﻴﺪ ﻋﻠﯽ ﺻﺎﻟﺤﻲ

ﺭﺍ ﻫﻢ ﺑﺮ ﺍﻳﻦ ﺟﻤﻊ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻓﺰﻭﺩ ﻛﻪ ﺷﻌﺮ ﻭ ﺧﺮﻭﺵ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﻐﺘﻨﻢ

ﺍﺳﺖ ﻭ ﺣﺎﻻ ﺷﻌﺮ ﺗﻮ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻣﺮﺍ ﺩﺭ ﺫﻫﻨﻢ ﻣﺮﻭﺭ ﻣﻲﻛﻨﺪ،

ﻣﻲﺩﺍﻧﻢ ﻣﻲﺩﺍﻧﻢ ﻣﻦ ﻫﻢ ﻣﻲﮔﻮﻳﻢ ‏«ﻫﺮﻣﺰ ‏» ﻧﻴﻤﺎﻱ ﺷﻌﺮ ﺟﻨﻮﺏ

ﺍﺳﺖ ﺍﻣﺎ ﺟُﺮﻣﺶ ﺁﻥ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﻣﺴﺠﺪﺳﻠﻴﻤﺎﻧﻲ ﺍﺳﺖ ﺷﺎﻳﺪ ﺍﮔﺮ

ﺗﻬﺮﺍﻧﻲ ﺑﻮﺩ ﺣﺎﻻ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻄﺮﺡ ﺑﻮﺩ ﻭ ﻣﺮﺩﻡ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﻭ ﺭﺍ

ﻣﻲﺷﻨﺎﺧﺘﻨﺪ، ﻓﺮﻭﺗﻨﻲ ﺧﺼﻴﺼﻪ ﺫﺍﺗﻲ ﻣﺎﺳﺖ، ﺍﻳﺮﺍﻥ ﻫﺮﮔﺰ ﺟﻨﻮﺏ ﺭﺍ

ﻧﻔﻬﻤﯿﺪﻭ ﺟﺪﻱ ﻧﮕﺮﻓﺖ ﺍﮔﺮ ﭼﻪ ﺧﻮﺩ ﻣﺎ ﻫﻢ … ‏« ﺳﻴﺪ‏» ﻫﻢ ﺍﮔﺮ ﭼﻪ

ﺳﺎﻟﻬﺎﺳﺖ ﺗﻬﺮﺍﻧﻲ ﺍﺳﺖ ﺍﻣﺎ ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺰﺭﮔﻲ ﻭ ﺷﻜﻮﻫﺶ ﺭﺍ ﺩﺭ

ﻧﻴﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ، ﺟﻨﻮﺏ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺣﺮﻑﻫﺎﻳﻲ ﺑﺮﺍﻱ ﮔﻔﺘﻦ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﻭ

ﻣﺴﺠﺪﺳﻠﻴﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ … ‏« ﻫﻮﺷﻨﮓ ﭼﺎﻟﻨﮕﻲ ‏» ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺳﺎﺯ ﺷﻌﺮ ﺗﺎﺯﻩ ﻭ

ﺍﻣﺮﻭﺯﻳﻦ ﺑﻮﺩ ﺍﻣﺎ ﺍﻧﺰﻭﺍ ﻭ ﻓﺮﻭﺗﻨﻲ ﻭ ﻣﻬﺮﺑﺎﻧﻲ ﺣﻖ ﺍﻭ ﺭﺍ ﭘﻮﺷﻴﺪ ﻭ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ

ﻋﺮﺻﻪ ﻗﻠﻢ، ﺯﻧﺪﻩ ﻳﺎﺩ ‏«ﻣﻨﻮﭼﻬﺮ ﺷﻔﻴﺎﻧﻲ‏» ﻛﻪ ﺍﺩﺑﻴﺎﺕ ﻣﻌﺎﺻﺮ

ﺭﻭﺳﺘﺎﺋﯽ ﻭ ﻗﺼﻪ ﻧﻮﯾﺴﯽ ﺭﻭﺳﺘﺎ ﻣﺪﻳﻮﻥ ﺍﻭﺳﺖ ﻭ ﻳﺎ ‏« ﺑﻬﺮﺍﻡ

ﺣﻴﺪﺭﻱ ‏» ﻭ ‏« ﻗﺒﺎﺩ ﺁﺫﺭ ﺁﺋﻴﻦ ‏» ﻭ ‏« ﺣﻔﻴﻆ ﺍﻟﻪ ﻣﻤﺒﻴﻨﻲ ‏» ﻭ ‏« ﻋﻠﻴﻤﺮﺍﺩ

ﻓﺪﺍﺋﻲ ﻧﻴﺎ‏» ، ‏« ﺭﺳﺘﻢ ﺍﻟﻪ ﻣﺮﺍﺩﻱ ‏» ﻭ … ﺍﺷﻜﺎﻝ ﺷﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﺟﻨﻮﺑﻲ

ﺑﻮﺩﻥ ﻣﺎﺳﺖ، ﻧﻤﻲﺩﺍﻧﻢ ﻳﺎ ﺍﺯ ﺣﻤﺎﻗﺖ ﺭﻭﺯﮔﺎﺭ ﻳﺎ

ﺷﺎﻳﺪ … ﺑﺨﺘﻴﺎﺭﻱﻫﺎ … ﺗﻮ ﺑﻮﺳﻪ ﺑﻪ ﺟﻨﻮﺏ ﻣﻲﺯﻧﻲ ﻭ ﻣﺎ ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺍﺯ

ﺩﻭﺭ ﺑﻮﺳﻪ ﺑﻪ ﺭﺥ ﻣﻬﺘﺎﺏ ﻣﻲﺯﻧﻴﻢ ﻭ ﺩﻝ ﻭ ﻳﺎﺩ ﻭ ﺩﻳﺪﻣﺎﻥ ﺁﻣﯿﺨﺘﻪ

ﺟﻨﻮﺏ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺁﻧﺠﺎ ﻫﺴﺘﻴﻢ/ ﺟﻨﻮﺑﻲ/ ﺣﺘﻲ ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺷﻤﺎﻝ

ﺑﺎﺷﻴﻢ … ﻣﺎ ﺗﺮﻳﺒﻮﻥﻫﺎﻱ ﺯﻳﺎﺩﻱ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ، ﻭ ﻟﯽ ﻣﺮﮒ‏[ﺑﻬﻤﻦ

ﻋﻼ ﺍﻟﺪﻳﻦ ‏] ﻣﺎ ﺭﺍ ﺑﻪ ‏«ﺳﻮﮒ ‏» ﻛﻨﺎﺭ ﻫﻢ ﻧﺸﺎﻧﺪ، ﺳﻌﻲ ﺩﺍﺭﻳﻢ ﻛﻪ ﺍﺯ

ﺁﻥ ﺟﺮﻳﺎﻧﻲ ﻓﺮﻫﻨﮕﻲ ﺑﺴﺎﺯﻳﻢ ﺑﺮﺍﻱ ﻣﺎﻧﺎﯾﯽ ﻭ ﻣﺎﻧﺪﮔﺎﺭﻱ ﻫﻮﻳﺖ

ﺧﻮﻳﺶ ﻛﻪ ﺑﺪﺟﻮﺭﻱ ﺩﺍﺭﻳﻢ ﻫﺮﺯ ﻣﻲﺭﻭﻳﻢ ﻭ ﻳﺎ ﺍﺻﻼً ﻧﺎﺑﻮﺩ ﻣﻲﺷﻮﻳﻢ .

ﺑﺎﺯ ﻫﻢ ﭘﺪﺭﺍﻥ ﻣﺎ ﺧﻴﻠﻲ ﺻﺒﻮﺭﺗﺮ ﻭ ﻭﻓﺎﺩﺍﺭﺗﺮ ﺍﺯ ﻣﺎ ﺑﻮﺩﻧﺪ . ﺑﺮﺍﻱ ﻣﺎﻧﺪﻥ

ﭼﺎﺭﻩﺍﻱ ﺟﺰ ﺗﻜﻴﻪ ﺑﻪ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻭ ﻫﻨﺮ ﻭ ﺍﺻﺎﻟﺖ ﻭ ﺣﻀﻮﺭ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ، ﺑُﻦ

ﻣﺎﻳﻪﻫﺎﻱ ﺧﻮﺑﻲ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻛﻬﻦ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺩﺳﺘﻤﺎﻳﻪ

ﺧﻮﺑﻲ ﺑﺮﺍﻱ ﺁﺛﺎﺭ ﻣﻌﺎﺻﺮ ﻣﻲﺗﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﻗﺼﻪ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ ﻛﻪ ﺑﻪ ﮔﺬﺷﺘﻪ

ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﻳﻢ ﻭ ﺭﺟﻌﺖ ﻛﻨﻴﻢ ﺍﻣﺎ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻭ ﻧﮕﺎﻩ ﻭ ﺷﻜﻮﻩ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﻤﻮﺍﺭﻩ

ﺑﺮﺍﻱ ﻣﺎ ﺍﻣﻴﺪﺑﺨﺶ ﺍﺳﺖ، ﭘﺪﺭﺍﻥ ﻣﺎ ﺑﺎ ﻫﻤﻪ ﺳﺎﺩﮔﻲ ﻣﺎﻧﺪﮔﺎﺭ ﺷﺪﻧﺪ،

ﭘﻴﻮﻧﺪ ﻭ ﺗﺪﺍﻭﻡ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭ ﺣﺎﻝ ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ … ﺑﻪ ﻓﻜﺮ ﻭ ﺗﻌﻤﻖ

ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﺩﻗﻴﻖﺗﺮ ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ ﺍﺳﺖ، ﺑﻀﺎﻋﺘﺶ ﺭﺍ ﻫﻢ ﺩﺍﺭﻳﻢ . ﺍﮔﺮ ﭼﻪ

‏[ ﻫﻨﻮﺯ ﺯﻧﺪﻩ ﮔﻮﺷﺘﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﻣﻲﺟﻮﻧﺪ . ﺍﻳﻦ ﻣﻮﺭﺍﻥ ﺩﺭ ﮔﻮﺭ ﻫﻢ

ﺭﻫﺎﻳﻤﺎﻥ ﻧﻤﻲﻛﻨﻨﺪ ‏] ﺍﻣﺎ، ﻣﺎ ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﺻﺪﺍﺋﻴﻢ، ﺷﻌﺮ ﻭ ﺗﺮﺍﻧﻪ

ﻣﻲﺩﺍﻧﻴﻢ، ﻣﺎﺩﺭﺍﻥ ﺩﺭ ﮔﺎﮔﺮﻳﻮﻫﺎ ﻭ ﺳﻮﮒ ﺳﺮﻭﺩﻫﺎﻳﺸﺎﻥ ﻧﺸﺎﻥ

ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ ﻛﻪ ﺍﺯ ﺑﺴﻴﺎﺭﻱ ﺷﺎﻋﺮﺍﻥ / ﺷﺎﻋﺮﺗﺮﻧﺪ ﻭ ﺩﺍﻍ ﮔﻮﻧﻪﻫﺎﻳﺸﺎﻥ /

ﺯﺧﻢ ﻭ ﺯﻧﮕﺎﺭ ﺑﺴﺘﻪ ﻭ ﺧﺴﺘﻪ/ ﭼﻮﻥ ﺟﻮﻱ ﺧﻮﻥ ﺭﻭﺍﻥ ‏[ ﻭﺍﻭﻳﻼ، ﺑﺨﺖ

ﺑَﺪُﻡ ﺩﺍﻏﻲ ﺳﺮﺩﺍﻍ‏] ؛ ‏« ﺍﺯ ﮔﺎﮔﺮﻳﻮ ﻫﺎﻱ ﺯﻧﺎﻥ ‏» .

ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﻪ/ ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ ﻭ ﺳﺮﻭﺩﻥ ﻣﻲﺩﺍﻧﻨﺪ ﺑﻪ ﺻﻮﺕ ﻭ ﺻﺪﺍ/ ﻫﻤﻪ

ﭼﻮﻥ ‏«ﺑﻬﻤﻦ ﻋﻼﺍﻟﺪﻳﻦ‏» ﻛﻪ ﺻﺪﺍﻳﺶ ﻫﻮﻳﺖ ﻣﺎ ﺑﻮﺩ ﺑﻲ ﻛﻢ ﻭ ﻛﺎﺳﺖ

ﻭ ﻃﻨﻴﻦ ﻭ ﭘﮋﻭﺍﻙ ﺻﺪﺍ ﺩﺭ ﺩﻝﻫﺎﻱ ﺧﺎﻣﻮﺵ ﻣﺎ ﺑﻪ ﻫﺰﺍﺭ ﺯﺑﺎﻥ ﺩﺭ ﺳﺨﻦ

ﺑﻮﺩ ﻭ ﻫﺴﺖ ﻭ ‏[ ﻫﻨﻮﺯ ﻫﻢ ﻛﺒﻜﻲ ﺑﺮ ﭼﺸﻤﻪﻫﺎﻱ ﺧﺸﻚ

ﻣﻲﺧﻮﺍﻧﻨﺪ ‏] ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ ﺁﻥ ﺩﻳﺎﺭﺗﻔﺘﻪ ﺭﺍ …

ﺩﺭ ﺷﻌﺮﺕ، ﻧﺸﺎﻧﻪﻫﺎ ﻭ ﻧﻬﺎﺩﻫﺎ ﺟﻨﻮﺏ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺣﺎﻛﻲ ﺍﺯ ﺁﻥ

ﺍﺳﺖ ﻧﺒﺾ ﺁﻥ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﺭﺍ ﻣﻲﺗﻮﺍﻧﻲ ﺑﻪ ﺩﺳﺖ ﺑﮕﻴﺮﻱ، ﺧﻮﺏ ﺷﺮﻭﻉ

ﻛﺮﺩﻩﺍﻱ ﻭ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﻫﻲ، ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﻭ ﺯﺑﺎﻧﺶ ﻭ ﻟﻴﺎﻗﺘﺶ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻱ،

ﺑﺨﻮﺍﻥ ﻭ ﺑﻨﻮﻳﺲ ﻭ ﺍﻧﺪﻳﺸﻪ ﻛﻦ ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭﻡ ﮔﺮﻳﻪ ﺍﻣﺎﻧﺖ ﺩﻫﺪ ﻭ ﺍﮔﺮ

ﻣﺠﺎﻟﻲ ﺑﺮﺍﻱ ﮔﺮﻳﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺎﺯ ﻫﻢ ﺑﺴﺮﺍﺋﻲ ﻛﻪ ﻋﺎﺷﻘﻲ …

ﻣﻲﺩﺍﻧﻢ.

ﺑﻪ ﺍﻓﻘﻲ ﺭﻭﺷﻦ … ﺑﺪﺭﻭﺩ.

 

 ?ﺩﮐﺘﺮ ﺍﺭﺩﺷﯿﺮ ﺻﺎﻟﺢ ﭘﻮﺭ

?ﭘﺎ ﻧﻮﺷﺖ :

ﻋﺒﺎﺭﺍﺕ ﺩﺭﻭﻥ ﮔﯿﻮﻣﻪ ﺍﺯ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ  شعرﺑﻮﺳﻪ ﺑﺮ ﺟﻨﻮﺏ اثرﺳﻌﯿﺪ ﺁﮊﺩﻩ ﻣﯽ ﺑﺎﺷﻨﺪ.

FacebookWhatsAppGoogle GmailLineSMSSkypeTelegramViberWeChatTwitterGoogle+Yahoo MailGoogle BookmarksPinterestLinkedInShare

برچسب ها:



نظرات بینندگان
نام:
ایمیل:
* نظر:
نظر سنجی

آیا از عملکرد دولت روحانی و سیاست هایش راضی هستید؟

Loading ... Loading ...
تازه ترین اخبار
آ نتورک