کد خبر: 12260
تعداد نظرات: بدون نظر
تاریخ انتشار: ۹/ آذر/ ۱۳۹۴ - ۷:۱۲

خبر جگرسوز درگذشت دوست و برادر و همتبار ارجمندم زنده یاد “آ جواد حاجتی”

 

 

 ز نیکی مپرهیز هرگز به رنج

مکن شادمان دل به بیداد و گنج

پس زندگی یاد کن روز مرگ

چنانیم با مرگ چون باد و برگ

 

دریغا، دردا، و حسرتا که دیگربار روزگار، داغ بزرگ یک یار را بر دلهای داغدیده ی ما نهاد و بزرگ مردی مردمدار، نیک اندیش، مهربان و وطن دوست را از میان ما برگرفت.

اگرچه مرگ را هیچگاه شکوه و شکایتی نباید و گلایه ای نمی توان و نشاید که سرنوشت محتوم همه ی ماست و لشگر خفته خوبان خاک بسیارند اما سخت بر این باورم که نبود و فقدان برخی انسانها ما را گرفتار خلاء و خلوتی سکوت زا و درداور می کند.

خبر جگرسوز درگذشت دوست و برادر و همتبار ارجمندم زنده یاد “آ جواد حاجتی”

چنان ناباورانه و دردناک بود که نمی دانم چه گفته ای میتواند التیام بخش دلهاو چشمهای به سوگ نشسته ی آن عزیز سفرکرده باشد.

او مردی به غایت بزرگوار و پاکباخته بود.از روزگار جوانی با روحی سلحشور و سینه ای گشاده برای پاسداری از شرف و کیان ایران زمین، به جبهه های جنگ و نبرد با دژخیمان بعثی شتافت و در این راه سرافرازانه به افتخار جانبازی رسید.او همواره فروتن و بی ادعا یادگار آن هنگامه ی سخت اما پرشکوه بود.پس از جنگ نیز همواره برای تعمیق ارزشهای انسانی و افزایش دوستی و همگرایی و تحقق باورهای انسانیش می کوشید و با مردمداری و فروتنی خود با همگان می جوشید.هرگز از تلاش برای آبادانی زادگاهش مسجدسلیمان قهرمان فروگذار نبود.

منش و روش والای او آفرینشگر رفتارها و ارزشهایی بود که مانایی روح بلند او را در پی داشت.آری.در مرگی ناباورانه درگذشت  و خاک مسجدسلیمان” آن دیار مرد پرور و گردآفرید خیز”اندام رعنای او را مهربانانه در آغوش خود کشید تا در جاودانگی نام و یاد بلند او کوشیده باشد.

امروز تنها می توانم به خودم.به شما.به مردم نجیب و مظلوم مسجدسلیمان،طایفه ی بزرگ و شریف شهنی .همه ی همتباران و خوزستانی های عزیز تسلیت بگویم.

تسلیت.مرگ.مرگ و تسلیت این چرخه ی زندگی زندگان و از داغ مردگان ما در این سالها شده است.زیرا ناامنی و شرایط نامناسب جاده های ما کمتر روزی است که خانواده ای را داغدار عزیزی نکند.چقدر باید مظلومانه درجاده های مرگ بمیریم تا دولتیان باور کنند که این جاده به جاده ی مرگ و قاتل زندگی مشهور شده است و ما بیشترین امار کشته های جاده ای در سراسر کشور و جهان را داریم؟ چند خانواده ی دیگر باید سوگوار عزیزانشان باشند تا آنان از خواب  و بی خیالی برخیزند؟ چرا کسی فریاد مظلومیت و ناله های داغداران جاده های مرگ  منطقه ی ما را نمی شنود؟ برای پژواک صدای مظلومیت مردم و رهایی از چنگال مرگ در جاده های نامناسب بهتر است تمام مدیران و مسوولان مدیریتهای شهری در اعتراض به این شرایط مرگ خیز، همزمان استعفا داده و در کنار مردم بایستند تا جهان بداند، زندگی ما در همزادی مرگ و نابودی عزیزانمان معنی ندارد. باید تمام مردم منطقه از مسوولان و متولیان شرایط امروز جاده های مسجدسلیمان شکایت کنند تا  دولتیان مجبور باشند پاسخگو شوند.

خلاصه اینکه من هم مانند تمام همشهریانم داغدارم و در نهایت اندوه،

برای خانواده ی بزرگ و نجیب اش آرزوی تندرستی و شکیبایی دارم.

 برای روح بلند و والای آن یار و رفیق یگانه ام آمرزش الهی می طلبم و در برابر خواست و اراده ی پروردگار یکتا تمکین می نمایم.به امید روزی که در جاده های ما به جای هراس و مرگ  روح زندگی و رسیدن جاری باشد.

روح بلند  آجواد عزیزم شاد و یادش گرامی باد.

 

 

با احترام.سید حمید حسن زاده

۹۴/۹/۸ اهواز

FacebookWhatsAppGoogle GmailLineSMSSkypeTelegramViberWeChatTwitterGoogle+Yahoo MailGoogle BookmarksPinterestLinkedInShare

برچسب ها:



نظرات بینندگان
نام:
ایمیل:
* نظر:
نظر سنجی

آیا از عملکرد شورای پنجم کلانشهر اهواز راضی هستید؟

Loading ... Loading ...
تازه ترین اخبار
آ نتورک