کد خبر: 28482
تعداد نظرات: بدون نظر
تاریخ انتشار: ۱۶/ مهر/ ۱۳۹۶ - ۹:۲۹

من به عنوان یک خبرنگار خوزستانی اعتراض دارم,چرا کسی نفهمیده خوزستان هم گوشه ای از همین خاک است و دفاع از آن حقی واجب بر دوش همگان؟!

یادداشتی از رضا شیرالی در خوزستان سرافراز/ من به عنوان یک خبرنگار خوزستانی اعتراض دارم,چرا کسی نفهمیده خوزستان هم گوشه ای از همین خاک است و دفاع از آن حقی واجب بر دوش همگان؟!

در استان خوزستان ؛ شهرستانی وجود دارد بنام هفتکل , نمی دانم تابه امروز اسمی از آن به گوش مسئولان خورده است یا نه؟ قطعا این روزها مسئولان بخاطر دعواهای سیاسی و رسیدن به مناصب بالاتر ؛ دیگر فرصتی برای آنها باقی نخواهد ماند که بخواهند به هفتکل و یا دیگر شهرستان های مظلوم توجه ای کنند.

ماجرای غم انگیز قتل ملیکا، سوالات زیادی را درباره مقصر یا مقصران این اتفاق شوم به ذهن متبادر می‌سازد. ملیکا اولین دختری نبود که مورد هجوم یک بیمار قرار گرفت و مطمئنا آخرین دختر هم نخواهد بود …

ناآگاهی جامعه و طغیان فقر و فساد باعث شد؛ ملیکا دختری ۸ ساله از شهرستان هفتکل به جای بازی‌های کودکانه و بهره بردن از دوران شیرین کودکی سر از خانه‌ ابدی در بیاورد.

اتفاقی جگرخراش که تا سال‌ها زخمش نابخشودنی و فراموش نشدنی باقی می‌ماند.

بعد از قتل ملیکای معصوم و بی گناه ؛ تاکنون چند جلسه رسمی درباره این موضوع و راهکارهای جلوگیری از آن تشکیل  و خروجی آن جلسات چه بوده است ؟

من مانده ام اگر روز قیامت ؛ ملیکا جلوی راه مسئولان را گرفت, آیا آنها حرفی برای گفتن خواهند داشت ؟

باید بپذیریم؛ نهادهای مسئول در حوزه آسیب های اجتماعی کوتاهی نموده و اگر سهم نهاد خانواده را خیلی بخواهیم در این بین پررنگ ببینیم، سهم آن را بیش از ۳۰ درصد نمی توانیم درنظر بگیریم , امروز با خانواده دهه ۳۰ یا ۴۰ مواجه نیستیم که بدون تلویزیون و فضای مجازی باشد.

امروز مردم خوزستان ؛ ملیکا را مثل فرزند و خواهر عزیز خودشان می‌دانند اما وقتش رسیده چشم در چشم شویم و با بررسی دقیق قتل ملیکا؛ آتنا , بنیتا و حوادثی مشابه که در سال‌های اخیر تعدادش هم کم نبوده است نگذاریم قتل دختران و پسران کوچکمان تکرار شود.

در حالی که در شهری کوچک مثل هفتکل که شاید همه یکدیگر را می‌شناسند به همراه داشتن طلا توسط یک دختربچه هشت ساله عرف باشد اما تحمل دیدن این طلاهای چشم نواز برای همه یکسان نیست. در این میان هستند افرادی که می‌توانند به راحتی قصد جان دختربچه‌ها را کنند تا به بهانه‌ای طلایشان را به سرقت ببرند همانطور که این موضوع متاسفانه سال‌های سال است گریبان ناآگاهی خانواده‌ها را گرفته است.

پشت این اتفاقات، مسائل بزرگ اجتماعی نهفته است. متاسفانه باید بگویم جامعه قانونمداری نداریم. این قاتل را در اسرع وقت اعدام می‌کنند و بعد از دو سال همه چیز به فراموشی سپرده می‌شود اما حذف صورت مسئله چقدر می‌تواند کمک کند؟ آیا به دنبال درمان یا پیشگیری هستیم؟ بسنده کردن به اعدام تنها پاک کردن صورت مسئله است چرا که امثال او در کشور زیاد می‌بینیم و متاسفانه ناآگاهی والدین، ترس از اینکه نباید به بچه‌ها چیزی گفت و یادشان داد که چطور باید مراقب خودشان باشند تبدیل به یک تابو و بلای جان جامعه ما شده است.

برای حل این مشکلات باید آموزش یک دست به بچه‌ها داده شود که فرق هم نمی‌کند دختر یا پسر باشند. بر اساس اعلام یونسکو، دختر و پسر با یک آمار نزدیک به هم قابل تعرض هستند و معمولاً سنین آنها زیر ۱۳ سال است.

اگر قرار باشد به شکلی که تاکنون به این موضوع نگاه شده , قطعا این موضوع تا سال‌ها ادامه خواهد یافت. سال قبل ستایش دختر افغان بود و امروز ملیکا ؛ آتنا ؛ بنیتا و …….

وظیفه سازمان بهزیستی و آموزش و پرورش چیست؟ رسانه ملی کجاست؟!

بچه‌های ما باید آموزشی که تداخلی با مسائل اخلاقی و مذهبی ندارد در دفاع از جان و ناموس‌شان ببینند که این امر وظیفه بزرگترهاست اما والدین در این زمینه ناآگاه هستند و فکر می‌کنند همین که بچه را پنهان کنند، کافی است. در رسانه‌های جمعی هم مدام به خانواده‌ها تاکید می‌شود که صرفا مراقب بچه‌ها باشند و بس!

بچه هشت ساله را که نمی‌توان در خانه پنهان کرد، ما باید کار را از ریشه بررسی کنیم، کار اینگونه پیش نمی‌رود مگر اینکه آموزش رایج شود. احساس می‌کنم حرف ما به جایی نمی‌رسد، تازمانی که مسئولان امر نخواهند صحبت‌های ما را بشنوند این معضلات گریبانگیر جامعه است.

ما بچه‌ها را ترسو و بزدل بار می‌آوریم و فقط به فکر این هستیم که بچه مودب باشد هر چند متاسفانه ادب را نمی‌شناسیم. باید بگویم منشاء ادب یعنی اینکه بچه چه چیز را آموزش ببیند و مراقب خودش باشد.

خطر بیج گوش ماست و جلوی آن را نمی‌توان گرفت مگر اینکه والدین کمی هوشیار باشند، این مسائل از تلویزیون بیان نمی‌شود، آموزش مدرسه هم کارش تنبل پروری و خواندن و نوشتن است.

بهزیستی هم که هر زمان مورد نقد قرار می‌گیرد، مدام بودجه نداشتن را پیش می‌کشد که البته حق هم دارد اما تا دلتان بخواهد اختلاس‌های میلیاردی در کشور رخ می‌دهد؛ کار به کودکان جامعه که می‌کشد، بودجه تمام می‌شود.

توقع دارید یادداشت من چه دردی از این جامعه درمان کند؟ تا مسئولان از این خواب خرگوشی بیدار نشوند این جامعه اصلاح نمی‌شود. فساد ناشی از ناآگاهی تا زیر بینی‌مان آمده است.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

FacebookWhatsAppGoogle GmailLineSMSSkypeTelegramViberWeChatTwitterGoogle+Yahoo MailGoogle BookmarksPinterestLinkedInShare




نظرات بینندگان
نام:
ایمیل:
* نظر:
نظر سنجی

آیا از عملکرد مسئولان در برگزاری انتخابات شورای شهر اهواز راضی هستید؟

Loading ... Loading ...
تازه ترین اخبار
آ نتورک