کد خبر: 35768
تعداد نظرات: بدون نظر
تاریخ انتشار: ۱۷/ اسفند/ ۱۳۹۷ - ۶:۰۳

کارهای غیر اخلاقی از جمله زیرمیزی ها ، تبعیض قایل شدن بین مردم و انعقاد قرادادهای شفاهی با دارو فروشان ، لنز فروشان و عدم رعایت نوبت در پیوند اعضا امروز در جامعه ی ما همچنان به معضلاتی لاینحل تبدیل شده است.

خوزستان سرافراز/ تجویز دارو یا جیب بری؟ به راستی چرا مطب های برخی پزشکان داروخانه های خاص را به بیمار سفارش می دهند ! و چرا این همه دارو نسخه پیچی می کنند.
این گزارش را در حالی می نویسم که با مراجعه به چندین مطب از مطب های شهرستان شادگان، از نزدیک مشاهده کردم که بیماران پس از معاینه پزشک بعد از چند دقیقه با کیسه ای پر از انواع دارو جهت دستور استفاده به مطب بازمی گشتند.
حس خبرنگاری به من جرات می داد که به صبحت بیماران بنشینم. یکی از بیماران می گفت : به من گفتند که به فلان داروخانه برای خرید داروی خود بروید.
او می گوید : جهت اطمینان از قیمت های دارو نسخه را اول به داروخانه دیگری نشان دادم ، به من گفتند که قیمت داروهای شما ۱۵۰هزار ریال است اما زمانی که به داروخانه ی سفارشی مطب مراجعه کردم قیمت ده درصد بیشتر بود.
این روزها یکی از بزرگترین مسائل موجود در دنیای پزشکان و داروسازان گره خوردگی منافع مادی این مراکز با یکدیگر است ، قراردادهای شفاهی که ننگ آن ها از ننگ آنان که زمانی به علت ضعف قوای نظامی تن به دادن زمین دادند.
امروز متاسفانه شاهد نه ضعف بلکه فقدان وجدان قشری در جامعه هستیم که از هر لحاظ برخوردار هستند .بر کسی پوشیده نیست که پزشکان در جامعه ی ما چگونه مورد احترام و از منزلت و جایگاه بسیار بالای اجتماعی ، اقتصادی و فرهنگی برخوردار هستند ؛ اما متاسفانه عده ای از این قشر چنان گریبانگیر مادیات دنیا قرار گرفتند که رسالت حقیقی طبابت را به فراموشی سپردند.
کارهای غیر اخلاقی از جمله زیرمیزی ها ، تبعیض قایل شدن بین مردم و انعقاد قرادادهای شفاهی با دارو فروشان ، لنز فروشان و عدم رعایت نوبت در پیوند اعضا امروز در جامعه ی ما همچنان به معضلاتی لاینحل تبدیل شده است.

از همین رو پذیرش بیماران در مطب های کشورمان امروز ما را به یاد صف های دریافت سوخت در مناطق جنگ زده می اندازد مطب هایی که در برخی مواقع با تجویز داروهای بسیار جیب خیلی از هموطنان ما را خالی می کنند.

مطالعات همه‌گیر شناسی برای جلوگیری از چنین معضلات جدید در کشورمان کار بسیاری خطرناکی است چرا که در این مطالعات فاکتورهای گمراه کننده بسیاری وجود دارند. لیکن دانشگاه های علوم پزشکی کشورمان فقط به علم تجربی نپردازد آن چه مبرهن است در دانشگاه های پزشکی رویکرد پوزیتیویستی حاکم است و دانش آموختگان علم پزشکی در این دانشگاه ها از رویکرد انتقادی و انسانی جامعه شناسی بهره ای نمی برند .البته این را هم نباید فراموش کرد که متاسفانه در مدارس ما هم دانش آموزان رشته های علوم تجربی و ریاضی فیزیک بهره ای از علم جامعه شناسی برخوردار نمی شوند و نباید فراموش کرد که تحقیر علوم انسانی در کشور امروز باعث شده که بسیاری از نوجوانان و جوانان کشور علوم انسانی را ناچیز و عبث تلقی کنند.
شاهد بر ادعای ما پزشکان باتجربه ی دوران گذشته است که در میان آن ها این گونه امور یافت نمی شود.
بدترین بخش ماجرا هم آن جاست که در اصل پزشکان با تجویز دارو بر اساس مطالعات نه چندان دقیق و صد البته تشویق کمپانی های داروسازی (که سود سرشاری در انتظارشان بود) زمینه ابتلای تعداد زیادی از بیماران را به بیماری های دیگر شده است
هرچند نباید تمام تقصیر را هم به دوش شرکت های داروسازی انداخت؛ چرا که وظیفه اصلی هر کمپانی افزایش درآمد و در نهایت ارائه سود بیشتر به سهامداران است، نه محافظت از سلامت جوامع.
مشکل از آنجایی ناشی می شود که منافع پزشکان و مهم تر از همه دانشگاه ها (که وظیفه اصلی ارتقاء سلامت انسان ها را بر عهده دارند) با شرکت های داروسازی گره خورده است و جان و سلامت مردم در ردیف دوم قرار دارد . پزشکان در جامعه ی ما سروری می کنند و چنان رفتار می کنند که در نگاه هر کسی آنان بهترین مخلوقات هستند و به هیچ قانونی پایبند نیستند . هر چه هوس می کنند انجام می دهند و کسی هم جرات حرف زدن با آن ها را ندارد. پزشکانی که اگر در کشورهای توسعه یافته قرار بگیرند ؛ به کنش های خود در کشورشان می خندند.
سریال طنز مهران مدیری که انعکاس تلخی از برخی کارهای غیر اخلاقی به بهانه سلب اعتماد مردم از جامعه ی پزشکی از نمایش تعطیل می شود ،اما وزارت بهداشت ، درمان و آموزش پزشکی کارهای غیر اخلاقی برخی پزشکان خود را تعطیل نمی کند.
اما چه راهی برای جلوگیری از چنین اتفاقاتی وجود دارد؟
در اینجا درمان های مبتنی بر شواهد (تست های واقعی) وارد میدان می شوند !
استفاده از مطالعه سوژه های تصادفی، تأثیرگذاری دارو یا عمل مورد استفاده را می سنجند. روش ایده آلی به نظر می رسد، این طور نیست؟
حقیقت این است که خیر، در واقعیت چنین اتفاقی نمی افتد؛ چرا که هزینه تمام پژوهش های اینچنینی هم توسط شرکت های داروسازی پرداخت شده که داده های ورودی به تحقیقات را شدیداً دستکاری می کنند. زمانی هم که داده ها دستکاری شده باشند، نتیجه پژوهش نیز عملاً بی فایده خواهد بود.
چرا که شرکت های داروسازی پشت اعتبار دانشگاه ها پنهان می شوند.

شرکت های داروسازی برای حل مشکل مورد بحث و جلب اعتماد جوامع، راه حل ساده ای پیدا کرده اند: «میلیون ها ریال به دانشگاه های معتبر می پردازیم تا روی داروهای ما تحقیق کنند. اما داده های دستکاری شده در اختیارشان قرار می دهیم تا اثرگذاری داروهایمان را تأیید کنند.

معامله شرکت های داروسازی برد-برد-برد است! آنها شواهد و مستندات معتبر برای تأیید داروی تولیدی خود را به دست آورده و سود سرشاری به جیب می زنند. دانشگاه میلیون ها ریال دریافت کرده و از این درآمد هنگفت کاملاً راضی است. پژوهشگران پروژه هم علاوه بر دریافت مبالغ کلان، رزومه کاری خود را تقویت کرده و در تأیید یک داروی انقلابی شرکت داشته اند.در این بین تنها گروهی که ضرر می کنند، بیمارانی هستند که پول عزیز خود را صرف داروهای بی تأثیر و در بعضی موارد خطرناک کرده اند و حتی ممکن است به دلیل عدم درمان مناسب، جان خود را از دست بدهند؛ موضوعی که برای صاحبان شرکت های داروسازی اهمیت چندانی ندارد.

به پاره ای از تحقیقات جهانی اشاره ای گذرا می کنم تا خواننده ی عزیز با عمق فاجعه بیشتر آشنا شود .
بر اساس اطلاعات موجود، ۲۵ مورد از ۲۶ مورد مقاله ای که ارتباط شکر و چاقی را رد کرده بودند، توسط شرکت های فعال در صنعت شکر و شیرین کننده های شکری تأمین مالی شده بودند! از سوی دیگر بین ۳۴ مقاله ای که شکر را عامل چاقی دانسته بودند، تنها ۱ مورد توسط صنعت شکر مورد تأمین مالی قرار گرفته بود.
در واقع نتایج “علمی” پژوهش ها رسماً با توجه به منبع پرداخت کننده پول به دست آمده اند؛ اساتید دانشگاه و پزشکانی که در پژوهش های مربوطه مشارکت داشتند، عملاً نظر علمی خود را به بالاترین رقم پیشنهادی فروخته بودند.

بعضی از اساتید دانشگاه ها و پزشکان نظر علمی خود را به بالاترین رقم پیشنهادی می فروشند
یکی از این اساتید، دکتر جان سیون‌پایپر از دانشگاه تورنتو کاناداست که معمولاً در تبلیغات شرکت های مختلف حضور یافته و طوری القا می کند که شکر برای سلامتی مفید است. اما اخیراً مشخص شده که پایپر و گروهش میلیون ها دلار برای ارائه چنین نظری دریافت کرده اند. به هرحال جمله «تیم تحقیقاتی دکتر پایپر از دانشگاه تورنتو معتقد است شکر برای سلامتی ضرری ندارد» تأثیرگذاری بیشتری نسبت به «شرکت کوکاکولا معتقد است شکر برای سلامتی ضرر ندارد» خواهد داشت.

امروز سرانه دارویی کشور ما سه برابر استاندارد های جهانی است آیا تجویز داروهای زیاد و بی فایده برای بیماران که فواید آن فقط به جیب دارو فروشان می رود در بالا بودن آمار سرانه ی داروی کشور نمی تواند عامل اساسی باشد ؟

FacebookWhatsAppGoogle GmailLineSMSSkypeTelegramViberWeChatTwitterGoogle+Yahoo MailGoogle BookmarksPinterestLinkedInShare




نظرات بینندگان
نام:
ایمیل:
* نظر:
نظر سنجی

آیا از عملکرد شورای پنجم کلانشهر اهواز راضی هستید؟

Loading ... Loading ...
تازه ترین اخبار
آ نتورک